“Knokke-Heist: welkom in Miami”  IRON MAN 70.3

Voor de eerste keer werd er een Iron Man 70.3 in Miami georganiseerd. De verwachtingen van de organisatie en de atleten waren hoog. Al meer dan een jaar werd dit met veel vuurwerk aangekondigd. Toppers van over heel de wereld tekenden vlug in en ook enkele bekende “amateurs”: Laurent Jalabert en Jenson Button.

De sfeer beloofde er niet minder om te zijn: Miami, zon, aangename warmte, palmbomen, … Genoeg redenen voor enkele Knokke-Heistse triathlonners om eens te gaan proeven van de sfeer in Miami. Nancy Obreno, Olivier Maes, Pieter Vanhuffel, Said Harrak en Nick Bullynck: 5 van de 7 Belgische deelnemers komen uit Knokke-Heist.

In totaal 2.500 deelnemers uit 47 landen. Om 7 uur ’s morgens bij zonsopgang in het zeewater (voor de kenners: zonder zwempak 1,9 km zwemmen in 27 graden watertemperatuur waarvan de helft tegen stroom… dat geeft “traag” zwemmen), daarna 90 km fietsen met de helft “oven”tegenwind om dan nog een halve marathon te lopen in 32 graden met 95 % luchtvochtigheid…  met acht keer over steile bruggen. En toch was het leuk, jawel. Elk zijn goeste!

Het zwemmen was traag. Ik dacht eerst een behoorlijke tijd te hebben maar mijn uurwerk gaf een andere realiteit: met transitie 52 minuten. “Slecht gezommen” riep ik naar Stefanie, Marie en Corneel. Maar later zou blijken dat de eerste pro’s pas na 35 minuten uit het water kwamen. Dan weet je het al:  10 minuten langer dan normaal. De stroming en het niet-zwempak speelden iedereen parten blijkbaar. Ik had 32 minuten vooropgezet. Beneden de 5u15 totaaltijd, het zou niet voor Miami zijn…

Het fietsen ging behoorlijk goed en snel: een gemiddelde van 34 per uur op die 90 km. Toch was het parkoers niet optimaal. Té veel bochten en té smal om gemakkelijk in te halen. Er zat misschien meer in, maar die halve marathon volgde nog. Ondanks dat zeker genieten van de mooie gebouwen en de  entoesiaste Amerikanen, inclusief de politiediensten (die supporterden en zelfs banden hielpen verwisselen – gelukkig niet nodig bij mij).
Fait divers: Laurent Jalabert fietste ons voorbij aan een kleine 47 per uur en liet zien dat op pensioen gaan nog zo saai niet hoeft te zijn. Benieuwd naar Lance Armstrong zijn pensioenplannen…

Derde hoofdstuk dan: het lopen. In één woord: afzien. De eerste helft ging nog behoorlijk maar acht keer over de brug met die temperatuur was moordend. Drinken en ijsblokjes overal: onder de pet en onder het pak. Blijven lopen was de opdracht, maar echt lopen was het niet meer. Heel veel triatleten gingen te voet over de bruggen, immers aankomen was belangrijker dan die tijd.

Uiteindelijk zou ik er een uur langer over doen dan in Antwerpen. En zeggen dat ik me zo veel beter voelde en echt in conditie was. De trainingschema’s heb ik scrupuleus gevolgd, de 3 disciplines waren  op een gelijk niveau gekomen. Die 6u30 eind tijd liegen er echter niet om. De hitte en de luchtvochtigheid zijn voor iemand die dagelijks frisse zeelucht inademt niet zo gemakkelijk verteerbaar. 

Achteraf bekeken was het natuurlijk de moeite: 2500 atleten, iedereen entoesiast, mooi weer en alles overgoten met het onovertroffen Amerikaanse show sausje. En dan natuurlijk nog het verlof in Florida met Stefanie en de kids natuurlijk.
Ze kunnen in Miami nog heel veel leren. Op alle vlakken: de website, de communicatie, het klaarzetten van het fietsenpark, de zwemtrap (waar ze 8 uur voordien nog aan het timmeren waren en die veel te hoog bleek te liggen: oei het is nu laagwater…), de bevoorrading, de aankomstzone, … Gewoonweg alles. En blijkbaar beseffen ze het want om alle fouten goed te maken mogen we volgend jaar voor niets meedoen.  Samengevat: het is geen Knokke-Heist.  Waar we ook gaan, iedere keer komen we terug met hetzelfde chauvinisme. Maar 100 % terecht: wat de gemeente thuis doet, is uniek. Hoog tijd voor een 70.3 in Knokke-Heist? Zeker weten!

Op naar het volgende. Terug een marathon? Graag. New York? Heel graag zelfs. We zien wel. En die volledige Iron Man? Misschien ooit maar nog niet direct. Na Florida en de Disney doctrine weten we echter “if you can dream it, you can do it”… En zo is het allemaal begonnen.