Verslag kwarttriathlon Brugge 2010 – ervaring van Natasha

 

Zoals altijd gezegd wordt, was het moeilijkste gedeelte reeds gepasseerd : de inschrijving (weliswaar was het pas bij de 2^e maal gelukt), maar dat deed niet teniet dat vanaf ’s morgens er toch al kriebels in mijn buik zaten voor mijn eerste Brugge triatlon.  Ik zag de spookbeelden van vorig jaar tijdens de zwintriathlon weeral voor me : vallen, lek rijden, geen pomp vinden….  Pff waar was ik weer aan begonnen!!  De voorbereidingen waren ook niet super verlopen.  Mijn fiets had nog veel te veel op stal gestaan.  Dus eigenlijk voelde ik me er absoluut nog niet klaar voor.  Even diep ademhalen en rustig blijven.

 

Rond de middag ben ik dan naar Jabbeke doorgereden om de kindjes bij mijn schoonbroer af te geven.  Manlief zit nog altijd ver weg in Afghanistan, dus andere babysit van doen.  Ze wonen niet zo ver van Stalhillebrug, dus toch nog even vermoedelijk uur van doorkomst vermeld in de hoop dat mijn kindjes toch even bemoedigend zouden kunnen roepen naar mama op de fiets.  Dan over Brugge teruggekeerd en mijn materiaal gaan ophalen.  Om 14u heb ik dan nog een pot spaghetti opgezet, maar was dat weer moeilijk om iets door mijn keel te krijgen.  Tegen mijn zin toch de nodige portie koolhydraten opgeslagen.  Nog even een laatste check of alles mee was, banden op druk stonden, een extra fietspompje op de fiets gemonteerd en dan inladen en wegwezen.  Wat miste ik toch de geruststellende en bemoedigende woorden van mijn ventje. 

 

Rond 16u toegekomen in het St-Leo.  Even zoeken waar mijn nummer was, helemaal achteraan, onder een afdakje.  Wel een redelijke afstand van de zwemfinish, maar gezien de weersomstandigheden stond alles mooi droog.  Handdoekje klaargelegd en dan even met onze andere dames van de club gaan praten.  Ik was als enige van onze club die in wave 3 zat (de “jongere” generatie he) en dat vond ik wel jammer.  Iedereen was super gemotiveerd en raar maar waar mijn zenuwen kalmeerden. 

 

Dan was het tijd om ons klaar te maken en naar de zwemstart te verdwijnen.  Daar zag ik echt tegen op.  Had iedereen me toch schrik doen krijgen van de geur en het vies water.  Dus ja verstand op nul, zenuwen onder controle en dan wachten.  Ik bleef relatief rustig, totdat onze mededames in wave 2 van start gingen.  Op slag was mijn hartslag 20 slagen hoger.  Met de nodige adrenaline in het water gesprongen en 5 min later mijn start.  Ik lag goed vooraan onder de vlaggen.  En daar gaan we, ik zat snel in een goed ritme en die stank dat viel super mee.  Dus niet meer nadenken dacht ik, zwemmen.  Regelmatig eens opkijkend om me te oriënteren zag ik dat ik bij de eerste 15-20 van onze wave was.  Had mooi vrij baan en het ging goed.  Dan de eerste brug.  Verdomme ik was aan het vechten met iemand voor me.  Ik geraak er niet voorbij en erachter is te lastig.  En ook aan mijn voeten zitten ze te duwen.  Heb zelf eens een extra beenslag gegeven om ze van me af te stampen.  Misschien niet zo leuk voor mijn achterkomers, maar ik wil mijn ruimte.  Dan zijn we weer vertrokken.  Oei daar zijn de achterblijvers met de roze badmutsen al.  En voor ik het wist zat ik weer te vechten met de vermoedelijke achterhoede van de roze badmutsen.  Rustig blijven baan zoeken en doordoen.  Je niet laten afremmen gierde door mijn hoofd.  Daar is de trap.  Ik klom er met enige moeite op, maar oei was dat glad. Ik glijd uit en grijp onwillekeurig de dame voor me vast.  Dat was een fractie van een seconde, maar net genoeg om niet onderuit te gaan.  Kreeg wel een vloek van die dame naar mijn hoofd geslingerd, maar ik was alweer bezig met mijn eigen wedstrijd.  Naar je fiets.  Ik zag in een flits dat Ingrid haar nog aan het gereedmaken was en geloof dat ik haar nog iets heb toegeschreeuwd.  Pak uit, fietsschoenen aan, helm op, nog een gel in mijn keelgat geduwd, maar dat kwam er onmiddellijk weer uit.  Wat een bucht is dat toch altijd …. astronauten voer, niets voor mij.  Fiets aan de hand en wegwezen.  Het ging goed, ik trapte vlot en eens het jaagpad op zat ik rond 33-34km/u.  Voor mijn doen vond ik dat schitterend.  Maar je voelde al de wind goed in je zij beuken.  Oei dat beloofde geen lachertje te worden.  Vrij snel haal ik 2 van ons collega’s in.  Bij Ingrid dacht ik nog, die haalt me straks met lopen wel terug in.  Dan komt Stalhillebrug in zicht.  Mijn moederhart springt op.  Ik zie in de verte een rood en ecru jasje blinken.  Mijn kindjes …  ik wuif al van ver dat ze me zien aankomen.  Wat doet het toch deugd als je je kinderen hoort roepen : “Goe bezig mama!  We zien je graag!”  Dat geeft je vleugels.  Plassendale brug over en dan terug.  Het ging nog altijd vlot.  Maar dan kwam de mokerslag.  Weg van de vaart door het platteland, met een wind recht op kop.  Ik zakte terug naar 28km/u.  Wat was ik gelukkig dat er wat draai en keer werk aan te pas kwam, want die wind was echt niet te doen.  En dan opeens wat was me dat.  Ik kreeg een pijnscheut in mijn kuit.  Wat een kramp … tandwieltje lager gezet en met soepelheid de kramp proberen wegduwen.  OK daar gaan we weer.  Gelukkig.   Dan weer de vaart langs.  Ik had mijn tempo weer vast en het ging soepel, maar dan zag ik een blauw pakje voor me.  Oei die had het lastig.  Ik denk dat het Christa was.  Een slag op haar poep met de woorden van rustig en soepel doorstampen.  Hopelijk redt ze het.  Ondertussen had ik de kasseistrook bereikt.  Ai, dat doet zeer aan mijn gat.  Niet opgeven doorstampen.  Ja ik ben er.  Voorzichtig met mijn fiets naar de wisselzone, want wilde geen 2^e keer tegen de vlakte gaan.  Schoenen gewisseld, helm af, nog een slok energiedrank en wegwezen.  Nu komt voor mij het moeilijkste gedeelte.  Het lopen …  de eerste 3km ging nog.  Maar dan kreeg ik weer met krampen in mijn kuiten te maken.  Gewoon rustig blijven doorgaan, ging het constant door mijn hoofd, niet opgeven, je bent al zo ver.  Neen niet stappen, blijven lopen, anders ben je verloren.  Waar een mens niet al aan denkt om zichzelf op te peppen.  En dan de supporters … wat een steun.  Vrienden, collega-sporters, werk collega’s van mij en mijn man en vooral de steun van onze club supporters.  De markt in zicht.  Ik begin aan mijn 2^e toer en zie nog net Maycke op de markt toekomen.  Ik dacht oh nee die finished al.  En dat was weer even een mokerslag, maar plotseling rond 6.5km steekt ze me voorbij met een bemoedigend woord.  Oh ik ben dan toch nog niet zo slecht bezig ging het door me.  En rond de 8km heeft Ingrid me te pakken.  Dat wist ik dat zij me in het lopen sterker af is, en ook van haar die kleine aanmoediging dat doet wonderen.  Ik bleef op mijn zelfde elan doorgaan.  De laatste km, kan ik nog versnellen?  Neen, zo voelt het niet aan.  Gewoon blijven doordoen. Je bent er bijna.  Dan belfort onder, ja toch nog een fractie rapper moet kunnen.  Bergje op naar de finish.  Ik ben er!  Dat een mens toch zo trots kan zijn op zichzelf.  Je moet inderdaad geen topatleet zijn in onze club, maar iedereen wordt gewaardeerd voor zijn kunnen.  Aan de finish nog even nagepraat met onze club-collega’s en dan toch snel terug naar de wisselzone achter warme kleren. 

 

Fiets opgeladen en huiswaarts gekeerd.  Pak uitspoelen, alles snel aan kant en ik was super tevreden toen ik rond 23u in mijn welverdiende warm badje ben geplonsd.     Daar heb ik een uurtje liggen nagenieten van mijn dag.  Mijn tijd wist ik toen nog niet (was vergeten kijken), maar dat kon mij geen bal schelen.  Wat de prestatie ook is, ik ben er trots op. 

 

Hopelijk kunnen we volgend jaar terug meedoen …

 

Natasha