Mijn 2e triatlon en 1ste Brugge ervaring. 

Allereerst wil ik iedere deelnemer PROFICIAT wensen, er zijn prachtige tijden neergezet. 

Ik had een goede voorbereiding gehad, mede ook door de groepstrainingen met Mayke (zeker een aanrader), ik zag het volledig zitten!!! 

En dan... de dag voor de wedstrijd word ik ziek, Stress zeggen ze  mij. Maar Nee de dag van de wedstrijd zelf lig ik nog tot 13h in mijn bed, Ik heb buikgriep.

Moet ik nu alles waar ik zo hard voor getraind heb laten gaan? Ik         wil zo graag meedoen, maar voel me zo slecht, dus neem ik maar extra medicatie.

Mijn man ( die jammer genoeg niet ingeschreven geraakte), controleert nog snel even mijn fiets, en pech 2 slaat toe, een spaak gebroken, dan maar de oude wielen er snel terug op plaatsen. 

Ik begin me beter te voelen dus vertrekken we richting Brugge.

Het zwemmen verliep goed,na wat duw en trek werk. Mijn dochtertje heeft me heel de weg gevolgd en vanalles gevraagd.(was dat vervelend dat mama niet antwoordde, maar op alles nee knikte(telkens ik ademde )).

Ik was tevreden dus op naar het fietsparcour. Daar ga ik dan, er staat een felle wind, maar ik kan lekker tempo houden. Zoals iedereen had ik het ook lastig in de polders waar er een goede wind op kop stond en dan... de medicatie raakt uitgewerkt, ik begon opnieuw krampen in de buik te krijgen, door bijten dacht ik, maar van het een kwam het ander, pijn in mijn heup, knie, armen, nek en ik rilde van de kou. Als ik  nog wil lopen mag ik nu niet te diep gaan, maar ik kreeg zelfs mijn pedaal bijna niet meer rond, ik zag ze zo allemaal terug passeren. Aan 38km riep Mayke (aan hoge snelheid) mij nog toe:”Nu niet opgeven, komaan je bent er bijna!”. Ik heb ook nog een bemoedigend slagje op mijn poep gekregen (van Natasha, bedankt hier voor), wat mij toch op de been hield, ik moest in de wisselzone geraken, en dan die kasseistrook, moordend als je je zo slecht voelt.  

In de wisselzone had ik mijn twijfels, zou ik nog doorgaan??? Ik had geen fut, kreeg zelf mijn helm niet meer open. Heb dan nog een motilium genomen en er voor gegaan. Een goed idee??? Ik denk het niet.

Eindelijk zag ik mijn man en dochtertje, wat was ik blij, hun aanmoedigingen deden ongelofelijk deugd ook al zag ik af.

De eerste 6m heb ik nog gelopen, dan gestapt, gelopen , gestapt,...vele aanmoedigingen gekregen van clubcollega's, maar ook van andere triatleten en supporters, maar ik zat erdoor.

Op iets minder dan 1km van de finish was de kaars uit, draaien, misselijk, ik heb me even plat moeten leggen (wel onmiddellijk bijstand van de organisatie).Maar ik wilde het nu nog afmaken, ik wilde niet al wandelend binnen komen, dus heb ik alle pijn verbeten om aan een lichte looppas te finishen. Maar ik was er Eindelijk!!! 

En dan zoals Jurgen ook zegt nog de helft van Brugge afleggen om je gerief op te halen en aan de auto te geraken.
Maar... als het ons toelaat sta ik hier volgend jaar terug!(maar zal zeker nooit meer ziek starten).

Nu even recupereren en op naar de volgende wedstrijd nu zondag in Eeklo, hopelijk met een veel betere tijd. 

Aan iedereen nog een goede voorbereiding voor hun volgende wedstrijden, en misschien tot op de volgende groepstrainingen.

 

Christa