De avonturen van drie niet ingeschreven geraakte cauwe-boys in Brugge gezien door de ogen van de trio-fietser.

Gino, één van de drie cauwe-boys, had het idee om maar mee te doen als trio. Maar ie had nog een fietser en een loper nodig daar ie zelf een super zwemmer is.
Gino kwam onbegrijpelijk bij mij aankloppen (hihi) en daar had ik wel zin in. Nu nog een mega loper vinden en ons trio was compleet. En wie kun je beter vragen dan onzen megaloper Dirk, die ook niet ingeschreven was geraakt. Het trio de cauwe-boys was geboren.
Vrijdag 18 juni, tijdens de spaghettiavond, werden plannen gesmeed om de volgende dag er een lap op te geven. Broederlijk naast elkaar aan tafel met een heerlijke spaghetti, gesponsord door de club, werd de laatste hand gelegd aan een ingenieus plan. Afspraken werden gemaakt en we waren er klaar voor.
Zaterdag 19 juni was ik vroeg wakker. De zenuwen gierden door mijn lichaam. Wat had ik gedaan. Mij inschrijven met een trio waarvan twee gasten superatleten zijn. Ik voelde de druk op mijn schouders (het verkeerd rijden in Maldegem nog in het achterhoofd). Ook het weer zat niet mee. IJskoud en veel wind. Het werd middag en het werd stilaan tijd om mij klaar te maken om te vertrekken. Om 13u30 vertrok ik via Gino naar Brugge. Auto in de Moerkerkse steenweg geparkeerd en dan maar zeulen met fiets en sportzakken richting Markt. Nu drummen aan het inschrijvingsgebouw (provinciehuis geloof ik). Alléé we hadden onze nummers. Nu snel de cadeaubon innen, maar verdorie wat moeten we nu met die fiets doen ? Gelukkig konden we die in verzekerde bewaring afgeven. Nu drummen richting Burg. Daar was het toch wel stressen, want ook daar kon je materiaal afgeven om in bewaring te houden maar wat had je nu nog nodig en wat niet ?  Nu terug om de fiets en dan richting wisselzone voor de fiets gelegen aan het St.-Leocollege. Ik vleide mijn fiets mooi op zijn plaats en de zwemmer begaf zich richting Sasplein (begin van de wedstrijd). Iemand al Dirk gezien ? Daar stond ik dan tussen de hekkens aan het schoolke , op van de stress en verkleumd van de kou. Opeens een verwarmend moment, Dirk kwam goedendag zeggen, ie was er klaar voor. Daarna nog wat rondgewandeld en goedendag gaan zeggen aan collega atleten en dan wachten en wachten en wachten ….Tussendoor werd het reglement een paar keer afgehaspeld door een referee. Het werd 17u40, tijd om mij in de wachtzone van de fietsers te begeven. Oeps ik moet nog plassen , alléé snel een plaske gaan doen en dan naar de wachtzone. Daar stonden we dan de eerste zwemmers waren daar al of bijna. Gino vertrok om 17u55 met zwemmen en ik verwachte hem 17 minuten later. Na 20 minuten nog geen Gino te zien, ik werd nerveus…. En opeens daar was ie na 22min (later zei ie dat ie 5 minuten later gestart was, dus eigenlijk na 17minuten zwemmen). De band rond de enkel werd gewisseld en ik liep naar mijn fiets, daar stond mijn cannondaleke trouw te wachten. Greep hem vast en liep naast mijn fiets over het tapijt over de speelplaats sprong op het zadel en weg was ik. De adrenaline stroomde door mijn lijf, vrouw en kind stonden bij de start te roepen, nu moest het gebeuren voor mij. Ik fietste richting vaart om dan langs de vaart richting Zandvoorde te fietsen. Een lang eind fietsen met constant wind van opzij, soms tegen. Kon mij zo ergeren aan die gasten met hun space-velo’s die in een waaier  (’t was toch verboden om te stayeren ? ) mij, op mijn full-alu cannondale voorbij zoefden. Eénmaal de kleine 20km genaderd moesten we over een brug en keren, ik dacht nu is het ergste gepasseerd. Had constant tussen de 33 en de 37km/h gefietst. Na een klein stukje te kunnen fietsen met een beetje wind in de rug waar dan de kilometerteller ook een stuk in de veertig kilometer per uur werd gedreven kwam de ontnuchtering. Het zwaarste moest nog komen. We werden van de vaart afgeleid en richting Houtave gezonden, dwars door de polders. Wind striemend in het gezicht en duwen voor je leven om 30km/h te halen reden we weer richting Brugge. Wat was ik blij toen ik die polders weer achter mij kon laten. Met pijn in de rug maar nog steeds goed opgefokt reed ik al wat ik kon richting Brugge. Die strook kasseien mocht er nu nog wel bij, ik was er bijna. Ik zoefde door de binnenstad richting wisselzone fiets-loper. Ik kwam aan, moe en voldaan,zette mijn fiets aan de kant en holde richting Dirk. Daar stond ie te wachten, snelle wissel van enkelband en daar zoefde onze loper weg. Nu besefte ik dat ik eigenlijk nog naar de Markt moest want trio’s moesten samen finishen.  Snel trok ik een trainingsvest  en een paar loopschoenen( die aan mijn fiets klaar lagen) aan en begaf mij lopend naar de Markt, was bang dat onze loper voor mij aan de finish zou zijn. Achter het Belfort stond ook Gino trouw op post. Beiden stonden we vol ongeduld op onze loper te wachten. En opeens een lichtblauwe vlek in de verte, Dirk was op komst. We holden met zijn drieën richting finish, man wat deed dat pijn in mijn bovenbenen. We liepen samen over de finish,  het zat erop. Nu nog wat bekomen, iets eten en drinken en dan beslisten we om te gaan douchen.  We moesten terug naar de Burg. Wat deed dat deugd die zalige warme legerdouches. Eénmaal gekleed en wat bekomen moesten we nu nog ons materiaal ophalen, dus terug naar het St.-Leocollege om mijn fiets en dan terug met pak en zak naar de Moerkerkse Steenweg om alles in auto te laden. We hadden ook nog afgesproken om samen met wat clubleden en familie iets te gaan eten, gezellig nababbelen over deze mooie dag. Om één uur kroop ik in mijn bedje met een mooie en een minder mooie gedachte. Ik begin met de minder mooie gedachte : Het is jammer dat je als je aan de triatlon in Brugge meedoet dat je eerst een halve marathon moet zeulen met fiets en materiaal alvorens je kunt aan de wedstrijd beginnen. En dan nu de mooie gedachte : Het is zo mooi dat we in onze club als één grote familie er gewoon staan. Goede en minder goede atleten steunen elkaar door dik en dun. Ik ben trots lid te mogen zijn van zo’n prachtige club. Een voorbeeld van hoe het verenigingsleven moet. Met deze mooie gedachte viel ik in slaap.

Bedankt aan ieder voor de steun

Verfaillie Jürgen