ANTWERPEN IRON MAN 70.3 – 25 juli 2010
Met 3 waren we van onze club: 1 routinier (Alain) en 2 rookies (Dominique en ik).
Voor wie het nog niet wist: die 70.3 staat voor de totale afstand in miles. In kilometer is dat 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en dan 21 km lopen. Het is een halve Iron Man. Mijn eerste keer zo’n afstand en de perfecte start van de training voor Miami in oktober.
Mijn voorbereiding van de voorbije weken was enkel puur basis leggen en nog niets op snelheid. Het was geleden van de marathon in New York dat ik nog 21 km gelopen had. En in het fietsen ontbreken de snelheid en de kilometers zeker nog wat.
Het was opzijn minst een bijzondere ervaring. “Nie geweune”. Fietsen klaarzetten samen met 1.500 andere triathleten, 40 nationaliteiten, 30 % Belgen. Van over heel de wereld kwamen ze. Deze 70.3 is namelijk een officiële Iron Man wedstrijd en dus zijn er kwalificaties te verdienen voor Hawaii.
Sommige deelnemers zijn “70.3 genuine”: afgetraind en met een killerblik. Anderen (de grote hoop) zijn behoorlijk getraind en willen hun grenzen verleggen en zich tegelijk amuseren. Enkelen zijn op het eerste zicht sukkelaars: overgewicht en fietsen die hier niet echt thuishoren en die kraken en piepen (niet alleen de fietsen). “Triathleten met overgewicht in Vlaanderen: Wat komen ze hier doen? Wat drijft ze?” Warempel een  “Jambers” waardig. Een kwart is toch beter? Maar wat is beter? Voor hun telt de uitdaging, voor hun telt die eigen overwinning. Respect, want ze zullen er dubbel zo lang als de eersten over doen en zullen nagenoeg alleen aan het lopen zijn terwijl de bevoorradingsposten al bijna leeg zijn. Fysisch en mentaal gaan ze veel dieper dan de anderen. En tenslotte is er nog de categorie Dave Demey, een categorie op zich, pure wilskracht.
Zelf had Ik mij al minstens 1.000 keer voorgenomen om te doseren en om rustig de finish te halen. Voor deze eerste keer had ik 6 uur vooropgezet. Doseren bleef bij het voornemen eens ik in het water lag…
Mijn zwemstart was zoals altijd niet goed: pas in het water en het startschot ging al af. Ik moest nog 100 meter doen naar de startboeien. Dan was het doorgeven en af en toe een zigzagzwemmer hardhandig op betere gedachten brengen. Aan het eerste keerpunt haalde ik al enkele zwemmers van de vorige wave in. We startten namelijk niet allemaal samen maar om de 3 minuten. Ik zat samen met Alain en de andere 45 plussers in de laatste wave. Van aan de startboei tot aan de finish deed ik er 32 minuten over. Voor mij een supertijd op die 1.900 meter. Volgende keer spring ik wel mee in de wasmachine vooraan!
Na het zwemmen op het gemak naar de fiets. Hier dus even wel doseren. Alain was nog niet uit het water. Maar wel voor mij weg uit de fietszone, met compressiekousen en al. Ik zou hem niet meer zien tot bij het lopen.
Hoera, Stefanie en Marie en Corneel stonden daar aan de afsluiting te roepen en te zwaaien met hun ING-oranje handjes en floshen meegebracht van de marathon in New York. (Te?) rustig afdrogen, schoenen aan, helm en al de rest meenemen en weg voor 90 km door de haven. Op het eerste zicht een saai parcours, maar heel goed verkeersvrij gehouden en je kunt er doorgeven. De treinsporen in de haven waren perfect afgedekt met dikke harde matten. Oef, want daar zat ik mee in na de talloze valpartijen van vorig jaar. De afdaling van de Waaslandtunnel was goed voor mijn topsnelheid van de dag: gedurende een kwart minuut 64 km per uur. De eerste 50 km lag de gemiddelde snelheid op 36,9 per uur. Aerostuur vast en trappen maar. Té mooi natuurlijk: dat kon niet goed gaan voor de volgende 40 km. Een gemiddelde van 37 is té hoog voor mij (voorlopig?). Inderdaad, het werd al maar zwaarder. De bruggen leken opeens 2 keer zo hoog. De laatste 2 kilometer ben ik dan op kleine versnelling binnen trappen om zoveel mogelijk omwentelingen te maken. Geen verzuring in de spieren en de overgang naar lopen gemakkelijk maken. Brugge twee jaar geleden blijft spoken. De gemiddelde snelheid zou uiteindelijk zakken naar 31,8 km per uur. Toch een mooi gemiddelde. En ook middenin het klassement: ik was met zwemmen en fietsen op plaats 728 gekomen.
Aan de overgang stonden de trouwe supporters en fotografe me weer op te wachten. Opnieuw in alle rust klaarmaken voor de halve marathon. Wisselen van pak: het nieuwe Orcapak wilde ik testen voor in Miami want daar belooft het warm te worden. Nu voor in Antwerpen zelf natuurlijk het “Cauwekostuum” aan. Het parcours bestond uit 3 ronden door “tstad”. Ik was vergeten hoe gezellig Antwerpen kon zijn.
Op de Meir veel volk, perfecte bevoorradingen elke 2 kilometer, terrasjes vol pintenpakkers, onvoorzichtige Japanners die toch onder het blauwe lint kropen en voor de voeten liepen, 3 passages op de markt, een volkscafé met muziek waar alle gasten luidkeels in koor twee biertjes bestelden in het Spaans, een snelheidsmeter in de zone 30 die meldde “U rijdt 11 per uur” en vooral iedere keer voorbij komen bij Stefanie en Marie en Corneel: alles samen de ingrediënten die de 21 km een pak minder deden lijken. Tenminste voor de “kop”, want de benen die hadden een ander idee. Waar ik beginnen lopen ben aan 12 per uur, daar zakte het gemiddelde aan de finish naar 10,24 per uur (met een gemiddelde hartslag nog van 147).
Stefanie en Marie en Corneel stonden bij de finish boven in de tribune. Die laatste meters waren net als in New York: je wordt vooruit geduwd en getrokken door een stevige brok emotie.
Armen in de lucht: ik was nog enkele meters van een Iron Man 70.3.
Een reuze (ook mooie) medaille, een handdruk van Marc Herremans himself, peperkoek, drank, wafels, massage, thermische dekens, fruit: alles wat nodig is voor een perfecte opvang nadien. Niet te vergeten Daniël De Vlamynck die stond te supporteren aan de meet (en wie weet aan het kijken was hoe we hier ook een 70.3 kunnen krijgen).
Na de finish had ik nog reserves, alleen ik mocht niet blijven stilstaan. Blijven stappen was de boodschap. Vlug de fiets gaan halen, naar de auto en rustig naar huis met Jack Johnson (perfecte muziek na zo’n dag).
Alain lag ondertussen al lang in zijn bad (finishte in 5u02). Dominique en ik eindigden in de buurt van 5u45. Volgende keer zetten we de achtervolging van Alain echt in!