Verslag Triatlon Almere, 28 Aug. 2010

 

In het uitkiezen van mijn triatlonwedstrijden ben ik nooit goed geweest, altijd kwam er wel iets speciaals tussen en dit jaar zou juist niets anders worden met de triatlon van Almere.

Het was goed dat ik mij op training nooit niets had ontzien. Teveel wind, regen, of te warm weliswaar beperkt dit jaar, altijd ben ik ervoor gegaan, en zei altijd tegen mezelf “dit kunnen we op de wedstrijd zelf ook tegenkomen”. En in Almere was het net niet anders of juist wel??

Donderdag middag doorgereden naar Almere om daar nog enkele dagen te vertoeven.

In de “achterhoek” aangekomen begon het daar te regenen, regenen met bakken uit de hemel. Auto’s gingen aan de kant staan omdat het zicht nihil werd. De A1 richting Duitsland werd wegens waterlast afgesloten. Stapvoets konden we doorrijden, en we zeiden “al wat er vandaag uitvalt zal er Zaterdag niet meer uitvallen, haha”.  Mis!!!

Vrijdag, registratie en briefing. Het is wel iets anders bij een volledige triatlon waar alles voordien al ingeleverd moet worden .Je krijgt drie zakken, swim, bike,run waar je alles in moet deponeren. En je moet dus maken dat alles in orde is en zeker niets vergeten,  kledij, voeding en ook je fiets. Bij de briefing worden veel vragen gesteld en het wordt duidelijk dat voor vele atleten het de eerste kennismaking is met de volledige triatlon. Almere is dus een ideale plaats om een eerste triatlon te rijden. Vlak mooi parcours in polders en bos.

’s Avonds vroeg in bed gekropen, om twee uur wordt ik wakker en daar ik toch wakker ben besluit ik nu al mijn ontbijt te nemen. Iets vroeg, maar het eten zal dan niet meer op mijn maag liggen tijdens de wedstrijd. Om 05.00h staan we op en bereid ik me volledig voor om me naar de startplaats te begeven. Het hotel waar we verblijven ligt op ongeveer een kleine 10 km van de startplaats.

We worden door een Schotse Piperband begeleid naar het surfstrand waar het startschot gegeven zal worden. Raar, ik voel me rustig, helemaal niet zenuwachtig, Tegen mezelf zeg ik “hier hebben we het allemaal voor gedaan, de lange trainingsuren en weken. Ik ben er klaar voor.”

Het startschot wordt gegeven en alle 350 atleten gaan rustig het water in, Iedereen zwemt zijn eigen steil en tempo, er wordt niet geslagen getrokken of gestampt, er is plaats voor iedereen in het Gooimeer.

We zwemmen tegen de stroom in en goed door de deining voor een eerste kleine ronde van 1100 à 1200m. Effekens uit het water over de registratiematten om terug het water in te duiken voor aan een tweede grote ronde te beginnen.

Op het eerste keerpunt van de tweede ronde begint de wind op te steken en begint de golfslag hoger en hoger te worden. Ik krijg voortdurend water in de mond en probeer mijn hoofd wat hoger uit het water te steken maar rol over en lig waarlijk op mijn rug te zwemmen.

Ik herstel me en kan mijn tempo weer aanhouden, ik probeer een groepje zwemmers te volgen, dat gaat beter en zo komen we de haven binnen. Nog enkele honderd meters en voor de meesten is het onderdeel waar we allemaal zo tegenop zien voorbij.

Mijn tijd 1h19, ik zit op schema 1 min minder dan mijn vooropgestelde tijd.

Het is nu beginnen regenen. Gelukkig is de Transition area een grote legertent waar al onze tassen opgesteld zijn op een rij. Ik had besloten mijn tri pak niet onder mijn wetsuit aan te trekken, en me na het zwemmen volledig af te drogen om dan aan het fietsonderdeel te beginnen in droge kleren. Op zo’n wedstrijd waar je een aantal uren bezig bent spelen deze extra minuten toch geen rol. Nu naar de fiets lopen in een weide die meer weg had van een moeras dan van een grasveld, over het blauwe tapijt naar de witte streep om voor de tribune aan het fietsen te beginnen. Ik ben te snel, en de eerste bocht die ik neem heb ik verkeerd ingeschat, ik vlieg de nadars in. Ik kan me nog rechthouden maar mijn onderarm en mijn vingers schuren door de tralies van de wegomheining heen. Mijn pink en voorarm zijn gekneusd. Doorrijden en de pijn verbijten dat gaat wel over. De eerste ronde van 60 km door de polders verlopen goed. Ik kan goed op souplesse doorrijden en zit goed op mijn vooropgesteld schema van 1h53 min per ronde. Het begint meer en meer te regenen. Toen we terug op de dijk kwamen zagen we dat het boven Almere haven donkergrijs toe zat  Opeens doorkliefde een bliksemschicht die donkere massa en kletterde in het water. Bangelijk!

We reden voorbij de tribune en begonnen de tweede ronde. Het was net alsof we door verschillende luchtlagen reden en voelden dat het kouder werd. Het bleef maar doorregen met bakken door de hemel en in zo’n koude luchtlaag zaten er inmiddels hagelstenen bij. Een bliksemschicht onmiddellijk gevolgd door een donderslag. Het zit nu toch echt wel dichtbij. Organisatie denkt nu om het evenement af te lasten. In deze polders kan je nergens schuilen. Ik zie iets verder een schim langs de weg staan dit is nu wel het moment niet om een platte band te hebben hoor.

Derde ronde, is het door de regen, het koude weer of door het veel drinken, ik ondervind dat ik redelijk wat plaspauzes moet inlassen, 3 per ronde. De wind is weer wat komen opzetten en maakt deze laatste nog wat extra lastig, het is nu echt wel balen. Mijn tijdsschema komt echter wel niet meer in gevaar. Kan nog gemakkelijk mijn vooropgestelde snelheid aanhouden.

Laatste maal de dijk op naar de transition area klaar voor het laatste onderdeel “De Marathon”.

Ik had besloten bij kou of bij warm weer te wisselen ook voor het lopen volledig van kledij om toch maar droog en comfortabel te beginnen aan de loopproef. Nog eventjes het grote toilet op, alle accommodatie is hier wel voldoende aanwezig, en we kunnen aan de 42,195 km beginnen. Ik heb het kou, we moeten de tribune passeren en ik zie Veronique staan en vraag haar mijn windjackje. Ook hier 3 ronden, 3 ronden van 14km.

Ik heb mijn ritme vlug te pakken en begin gezwind aan mijn eerste tour, langs de andere kant van de dijk zo het park in. Het is eindelijk gestopt met regenen en hier en daar tussen de bomen in het park begint de zon te schijnen. Het wordt warm en lastiger, per km zie ik een plaatje staan met de km’s op en denk ik mijzelf,”als ik hier de volgend keer voorbij kom wordt km 7 dan 21 en wordt km 21 dan 35, en dan nog 7 km en ben ik er”.

Tweede ronde, het wordt lastiger en lastiger, ik had ondervonden op training dat het goed zat tot aan 28-30 km maar dat het dan nog wel 12 km is tot we aan de finish komen.

In de laatste ronde is het dan ook van bevoorradingspost naar bevoorradingspost lopen. Bekertje cola en een bekertje water en dan verder naar de volgende 2,5 km verder.

Conditioneel zat alles goed, het mannetje met de hamer kom ik niet tegen, maar alles doet pijn, mijn voeten, enkels, knieën en bekken. Het deed pijn. Nu nog een laatste keer over de 1^ste genie brug en we kwamen het zogenoemde stadion binnen langs de tribunes naar de finish. Iedereen was aan het applaudisseren voor iedereen, De speaker riep mijn naam om, ik rilde van koude, inspanning maar ook van emotie. We werden een medaille omgedaan, symbolisch in de vorm van een druppel.

Een fantastische ervaring!

Dankzij mijn goede begeleiding en training heb ik er eigenlijk nooit aan getwijfeld of ik dit kon waarmaken of niet. Nooit heb ik er aan gedacht om op gelijk welk moment ook maar te stoppen.

Een fantastische ervaring en zeker voor herhaling vatbaar.

 

 

Groeten,

Alain